Hi, ik heb 05 december de diagnose gekregen, maar eigenlijk wist ik al wel wat langer dat ik ziek was. Ongeveer begin februari vorig jaar heb ik waarschijnlijk een eerste opstoot gehad - vreselijk moe, pijn, die ik niet kon plaatsen... Door deze toch wel toen uit het niets opkomende symptomen had ik het moeilijk om mijn werk vol te houden, maar ik kon dat niet echt plaatsen :depressie,was toen de diagnose. ik ben toen einde juni ook gestopt met weren. En midden augustus kreeg ik dan een doffe, voze gezichtshelft, maar had verder geen duidelijke symptomen. Via mijn tandarts, huisdokter en een hals,-neus,-keel en oren specialist ben ik bij een neuroloog beland. Die heeft dadelijk een MRI en later ook een lumbale punctie laten doen, waaruit bleek dat ik MS. Ondertusssen ben ik als zwangerschapsvervanging terug aan de slag gegaan, maar heb in die periode een opstoot gehad. Ik kon simpelweg die grote druk en stress van deze drukke baan niet meer aan. Net voor mijn opname voor de lumbale punctie hebben ze mij ontslaan. Dus ik ben in 1 jaar tijd 2 maal aan de kant gezet voor mijn MS...
> Hi, > ik heb 05 december de diagnose gekregen, maar > eigenlijk wist ik al wel wat langer dat ik ziek was. > Ongeveer begin februari vorig jaar heb ik > waarschijnlijk een eerste opstoot gehad - vreselijk > moe, pijn, die ik niet kon plaatsen... Door deze toch > wel toen uit het niets opkomende symptomen had ik het > moeilijk om mijn werk vol te houden, maar ik kon dat > niet echt plaatsen :depressie,was toen de diagnose. > ik ben toen einde juni ook gestopt met weren. En > midden augustus kreeg ik dan een doffe, voze > gezichtshelft, maar had verder geen duidelijke > symptomen. Via mijn tandarts, huisdokter en een > hals,-neus,-keel en oren specialist ben ik bij een > neuroloog beland. Die heeft dadelijk een MRI en later > ook een lumbale punctie laten doen, waaruit bleek dat > ik MS. Ondertusssen ben ik als > zwangerschapsvervanging terug aan de slag gegaan, > maar heb in die periode een opstoot gehad. Ik kon > simpelweg die grote druk en stress van deze drukke > baan niet meer aan. > Net voor mijn opname voor de lumbale punctie hebben > ze mij ontslaan. Dus ik ben in 1 jaar tijd 2 maal aan > de kant gezet voor mijn MS... Dit is naast de diagnose nog het moeilijkst - weten dat je de standaard van een normale job niet meer haalt...
Ik heb ms sedert maart 1991, toen was ik 21 jaar, pas van school af en mijn eerste baan (secretaresse)
ook ik heb ms ontdekt door een voos (tandartsgevoel) gevoel in mijn linkergezichtshelft ik werd door mijn toenmalige huisarts nogal vlug doorverwezen naar mijn neuroloog (dr. Triau in Leuven), een fantastisch man die de diagnose zeer vlug stelde en die bevestigd werd door dr Carton (oa. neuroloog gasthuisberg en de ms kliniek in brussel)
ook ik heb mijn baan moeten opzeggen tijdens die periode en ik heb nog andere jobs gehad die ik ook moest opgeven door vermoeidheid en de stress!!
Nu ben ik sedert 1995 thuis (invalide)
spijtig genoeg is gewoon gaan "werken" voor mij niet meer aan de orde aangezien ik mijn huishouden in stukken en brokken doe (een uurtje werken en dan een uurtje rusten) ik denk niet dat er een werkgever mij werk gaat aanbieden in de orde een uurke werken en een uurke platte rust,... en aangezien telewerk in de kinderschoenen staat en blijft staan heb ik daardoor de hoop opgegeven winkelen gebeurt meestal in de week wanneer het veel rustiger is dan in het weekend
enfin, het is een hele reorganisatie en aanpassing, maar ik ben wel blij dat ik nu toch "redellijk" goed ben (ik gebruik bétaferon van de firma shering sinds 1997)
bedankt voor je reactie! Wat mij vooral opvalt is, dat je na 14 jaar MS nog ’redelijk goed’ bent. Dat geeft toch wel moed. Heb je naast vermoeidheid en niet meer stressbestendig zijn nog andere symtomen? Ik zit nu in mijn eerste opstoot. mijn neuroloog heeft me 3 dagen een prednisolon kuur gegeven, maar ik heb daar niet veel baat bij gehad.(misschien moet ik gewoon wat geduldiger zijn, en afwachten). Maar dat valt niet mee, omdat ik nu meer klachten had als net voor die kuur...Vooral mijn linker arm en linker been doen pijn en zijn tegelijk dof. ondertussen heb ik redomex voorgeschreven gekregen. Eens zien of dat helpt.
Omdat dit mijn eerste opstoot is, kunnen ze nog niet beginnen net Beta Interferon.
Ondertussen ben ik in behandeling bij een bewegingstherapeut, die me vooral leert omgaan met stress, en andere spieren te gebruiken. Hier heb ik wel in korte tijd verbetering bij mezelf vastgesteld; een aanrader. Als je hierover meer wil weten , geef maar een seintje.
Omdat ik toch als werkzoekende ben ingeschreven ben ik volop aan het solliciteren, maar zonder verder succes. gelukkig kan je dat tegenwoordig allemaal lekker thuis doen, dus dit is al heel wat minder vermoeiend.
heb ji ooit overwogen , hulp in te schakelen van de dienst ATB?
hey christel, en,hildeke, het is inderdaad niet leuk om niet meer te kunnen werken door ms. ik had het geluk dat ik van voltijds naar deeltijds kon overschakelen- met toestemming van het ziekenfonds en mijn werkgever (progressieve tewerkstelling) Het werk is in die zin haalbaar voor mij want een voltijdse baan zou ik niet meer aankunnen door stress en vermoeidheid ! Misschien inderdaad eens proberen via ATB een aangepaste job te vinden, die mensen kunnen je daarbij helpen groetjes
Hello Ik ben nieuw op dit forum. Ik las jullie berichtjes en wilde graag reageren, omdat ik min of meer in dezelfde situatie ben beland. In mei vorig jaar kreeg ik mijn diagnose ms. Opzich nam ik het vrij positief op (al heb ik ook mijn mindere dagen, zoals iedereen zeker). Ik heb geluk gehad dat na een paar maanden ik de toestemming heb gekregen van zowel mijn werkgever als het ziekenfonds om deeltijds te werken, omdat voltijds werken niet meer haalbaar was, omwille van de vermoeidheid en de nogal stresserende job.
In theorie leek mijn werkgever dus heel begripvol, maar in de praktijk is dat wel enigszins anders. Ik doe hetzelfde werk als ik deed toen ik nog voltijds werkte, maar dan wel op de helft van de uren. En mijn baas (en sommige collega’s) begrijpen het dan niet als ik zeg dat ik moe ben (is tenslotte niet zichtbaar hé). Ze doen me voelen alsof ik lui ben en op den duur ga ik dat dan ook geloven, wat zeer frustrerend is. Ik ben nu ernstig aan het overwegen om ander werk te zoeken, maar dat is natuurlijk ook niet evident.
Ik hoop via deze weg te communiceren met lotgenoten (zoals ze dat noemen), want de stap om naar bijeenkomsten te gaan, heb ik nog niet durven zetten.
heb net je bericht gezien. ja, ik ken dat een beetje. Begin vorig jaar heb ik waarschijnlijk een eerste opstoot gehad, maar ik had toen nog niets te doen met MS. Ik was gewoon vreselijk moe en kon me gewoon niet meer concentreren op mijn werk, en had het toch wel moeilijk met mijn werk. Maar omdat ik enkele maanden daarvoor mijn vader verloren had, na een lange strijd tegen kanker, was de conclusie snel getrokken : een depressie. Op het werk begrepen ze mijn situatie goed, gedurende 3- 4 weken...maar dan begonnen de problemen.Van heel goede kollega’s veranderde het naar heel veel onbegrip, en ikzelf gaf me ook de schuld. Waarom kon ik het werk niet meer zoals ervoor? Dus heb ik mijn ontslag maar aangevraagd, omdat ik gewoon ongelukkig werd; ik dacht even wat thuis blijven, terug op krachten komen, en terug klaar staan voor een nieuw begin. En toen bleek dat ik MS had...tja, ...dus geen depressie (waar ik ondertussen al wel zelf achtergekomen was, want als je in je ontslag periode gemobd wordt, moet je toch wel sterk in je schoenen staan om daar door te komen). Ik weet dus wat je meemaakt. Maar ik heb geen spijt van mijn ontslag. Ik heb het nu wel financieel minder breed, en vraag me wel af wat de toekomst brengt, maar ben nu heel wat gelukkiger.
Bedankt voor je reactie! Het doet goed om te horen dat ik niet de enige ben die me zo voel. Het financiële aspect van de job is inderdaad niet het enige. Als je ongelukkig wordt van het werk (en alles daarrond), dan is het beter je conclusies te trekken. Ik ben blij dat je me dat hebt doen inzien.
geen werk en ms - Multiple sclerose forum - : Net vernomen dat je MS hebt?